غزل عاشورایی"کشتی درخون نشسته"

دل درهواي كوي تو ،پر مي زند تا ناكجا
بشكسته بالم در قفس،افتاده ام دراين بلا
اي جان به چشمم ديده ام، پر سوزي پروانه را
اي آفتاب ظهر خون، می تاب و پرتاب از جنون
اي  شمع  عاشق سوز ما، آتش  فكندي  در سما
مهتاب شمس است اين قمر،رخ برنتابد از مَهي
گر چشمه ي جوشان مي، آمد پديد از مشگ وي
يكتا ز مستي خُم شده ، در اهل دل انجم شده

ما را در اين درياي غم ، مولا تويي هم نا خدا
كاي مي رهاند كی مرا ،كشتي شكسته كربلا
شعله بسي آتش زده ،صد شه پر شاهانه  را
سوزان هرآن سجاده را،كالوده شددردست دون
سوزانده اي آن خيمه ها،بس كن تو هم اي ني نوا
زيبد اگر ميخانه را، آذين كند سرو سهي
يك جرعه افشاندي به خاك ، از رسم مي خواري ومي
از اين سُرايد چامه ای، چون عاشق مردم شده